Απόδραση στο φαράγγι του Ερύμανθου

Χαρατσάρι

Το όρος Ερύμανθος αποτελεί επίμηκες και με πολλές κορυφές όρος που επεκτείνεται σαν οροσειρά στα όρια Αχαΐας και Ηλείας.
Η ψηλότερη κορυφή του είναι ο Ωλενός ( Ωλονός ) που είναι 2224μ. και είναι το τέταρτο σε ύψος όρος της Πελοποννήσου. Έχει δάση από έλατα , δρυς, κέδρους, πεύκα και πρίνους. Ανήκει στη γεωλογική ζώνη Ωλενού- Πίνδου και στις προστατευόμενες περιοχές Natura 2000. Από εδώ πηγάζουν οι ποταμοί Πηνειός, Σελινούς, Ερύμανθος, Πείρος , Παραπείρος κ.ά.
Ο ποταμός Ερύμανθος σχηματίζεται από πηγές που βρίσκονται στην ανατολική πλευρά του ομώνυμου βουνού και ρέουν προς το χωριό Τριπόταμα όπου εκεί ενώνονται με τον Αροάνιο, όχι αυτόν που πηγάζει από το Πλανητέρο, και τον Σειραίο , ένα μικρότερο ποτάμι της περιοχής και κατευθυνόμενοι νοτιοδυτικά θα ενωθούν με τον Αλφειό στην περιοχή της Ηραίας.
Έτσι αποτελεί από την αρχαιότητα το όριο μεταξύ της Ηλείας και της Αρκαδίας, όπως γράφει και ο γεωγράφος Στράβων. Αξιοσημείωτο είναι ότι ο Ερύμανθος αναφέρεται και στους αρχαιότατους ορφικούς ύμνους.
Στην αρχαιότητα θεωρούνταν τόπος διαμονής της Αρτέμιδας και του Πάνα.
Σύμφωνα με τη μυθολογία , ο βασιλιάς της Αρκαδίας , Λυκάονας, είχε έναν απόγονο που ονομαζόταν Ερύμανθος και απ’ αυτόν πήρε το όνομά του το βουνό. Η Αφροδίτη ¨πέτρωσε¨ τον Ερύμανθο γιατί την είδε να κάνει μπάνιο με τον Άδωνη. Ο Απόλλωνας για να εκδικηθεί μεταμορφώθηκε σε αγριόχοιρο και σκότωσε τον Άδωνη.
Στο όρος αυτό ο Ηρακλής θανάτωσε τον Ερυμάνθιο Κάπρο που είχε γίνει η μάστιγα της περιοχής.
Στον Ερύμανθο όμως θα συναντηθεί και η Καλλιστώ με το γιο της Αρκά , μια μέρα που αυτός πήγε στο δάσος για να κυνηγήσει . Εκεί είδε "τη μεταμορφωμένη πάντα σε αρκούδα" μητέρα του που διατηρούσε όμως ανθρώπινη σκέψη και νόηση, και ετοιμάστηκε να τη σκοτώσει. Τότε ο Δίας για να αποφύγει τη μητροκτονία, μεταμόρφωσε και τον Αρκάδα σε μικρό αρκουδάκι κι έτσι αναγνώρισε τη μητέρα του. Επειδή όμως φοβήθηκε την οργή της Ήρας, αμφότερους τους μετέφερε στον ουρανό και τους μεταμόρφωσε σε αστερισμούς, βάζοντας τον Αρκτούρο να τους προστατεύει. Από τότε η Καλλιστώ είναι η Μεγάλη Άρκτος και ο Αρκάδας η Μικρή Άρκτος.
Όπως έχει αποδειχθεί ο Ερύμανθος μπορεί να χωριστεί σε τέσσερα κομμάτια που κάθε ένα χρειάζεται μια μέρα να του αφιερώσεις. Ο Ερύμανθος Α’ από τα Τριπόταμα μέχρι το Ρέμα της Λαμπείας. Ο Ερύμανθος Β΄από το Ρέμα της Λαμπείας μέχρι το μονοπάτι Κούμανη- Ελαία. Ο Ερύμανθος Γ΄ από το άνω μονοπάτι μέχρι τη γέφυρα Ελαίας που ενώνει τη Νεμούτα της Ηλείας με τη χώρα της Αρκαδίας και τέλος ο Ερύμανθος Δ΄ από τη γέφυρα της Ελαίας μέχρι τον Αλφειό.

ΚΑΤΑΡΡΑΚΤΕΣ ΧΑΡΑΤΣΑΡΙΟΥ
Ένα άγνωστο ως τώρα στο ευρύ κοινό σημείο φυσικού κάλλους της Ηλείας. Βόρεια της αρχαίας Ολυμπίας, στα όρια των Νομών Ηλείας και Αρκαδίας και δίπλα στο Φαράγγι του ποταμού Ερύμανθου, βρίσκονται οι οκτώ καταρράκτες της Ρεματιάς του Χαρατσαρίου, ύψους 15 έως 25 μέτρων. Κάποια από τα ονόματά τους: της Μπαρουτοσπηλιάς, του Μπαρουτόμυλου, της Σουφάλας, τα Χώνια, το Θεογέφυρο, του Άι- Γιάννη.

Η «πλήρης» βόλτα ακολουθεί το µονοπάτι Μ3, που ξεκινάει από το Περιβαλλοντικό Μουσείο Φολόης (κοντινό χωριό) και έχει µήκος 12 χιλιόµετρα. Η διαδροµή µπαίνει κατευθείαν στο οµώνυµο ξακουστό δάσος και το ταξίδι στον χρόνο ξεκινάει. Κάτω από τη σκιά και των πανύψηλων βαλανιδιών κρύβονται τα χνάρια του Ηρακλή που, σύµφωνα µε τη µυθολογία, κατέβηκε στην περιοχή για να πραγµατοποιήσει τον τέταρτο από τους δώδεκα άθλους, τη σύλληψη του Ερυµάνθιου Κάπρου (ενός µυθικού αγριογούρουνου που συµβόλιζε τη µανία του ποταµού όταν φούσκωναν τα νερά του και προκαλούσε καταστροφές).

Ο επισκέπτης, όπως και ο µυθικός ήρωας, διασχίζει µέρος του δάσους και στη συνέχεια µπαίνει στο φαράγγι που σχηµατίζει το ποτάµι.
Το σκηνικό από εκείνο το σηµείο γίνεται σχεδόν τροπικό, µε οργιώδη βλάστηση, µελωδικά κελαηδήµατα και ίχνη άγριας ζωής. Οι πατηµασιές αγριογούρουνων συναντώνται σχετικά συχνά ενώ υπάρχουν αρκετές µαρτυρίες για απρόσµενες, στιγµιαίες συναντήσεις µε ζώα όπως βίδρες και λαγούς. Φυσικά ο οπτικός εντοπισµός τους είναι ιδιαίτερα δύσκολος, καθώς ο ήχος από το τρεχούµενο νερό υπερκαλύπτει κάθε θόρυβο που θα πρόδιδε κίνηση αφήνοντας τα ζώα να κυκλοφορούν διακριτικά µέσα στο φυσικό τους περιβάλλον. Πιο προσβάσιµη για παρατήρηση είναι η ζωή µέσα στα νερά του ποταµού, όπου µπορεί κανείς να συναντήσει από ψάρια του γλυκού νερού µέχρι µικρά νερόφιδα και καβουράκια. Το µονοπάτι καταλήγει σε πέτρινο γεφύρι (το πρώτο σηµάδι ανθρώπινης παρέµβασης µετά από πολλή ώρα περπάτηµα) στο οποίο ο επισκέπτης µπορεί να διαλέξει αν θα δει τους δεκατρείς καταρράκτες της ρεµατιάς του Χαρατσαρίου ή τους δεκαέξι της ρεµατιάς του Άµπουλα!