«Δύο γυναίκες χορεύουν»

Δραματική κομεντί στο Θέατρο Κρήνης

Σοφία Λιακοπούλου
Δευ, 03/08/2020 - 14:27

«Στα κόμικς σου δεν συμβαίνουν ποτέ τέτοια πράγματα…» «Γι’ αυτό μ’ αρέσουν!» Πράγματα που αφήνουν αγιάτρευτες πληγές, όπως η μοναξιά και η εγκατάλειψη από τα πιο αγαπημένα πρόσωπα, η δίχως νόημα ζωή, η άδικη απώλεια ενός παιδιού.

Το έργο «Δυο γυναίκες χορεύουν» του Καταλανού συγγραφέα Ζουζέπ Μαρία Μπενέτ Ζουρνέτ ανέβασε με επιτυχία η Θεατρική Ομάδα του Πολιτιστικού Κέντρου Εργαζομένων του ΟΤΕ Πάτρας - Αχαΐας το βράδυ της Κυριακής στο γεμάτο από κόσμο -στο επιτρεπτό όριο του κορονοϊού- θεατράκι της Κρήνης, στο πλαίσιο της ενότητας Ερασιτεχνικού Δημιουργικού Θεάτρου που εντάσσεται στο Διεθνές Φεστιβάλ Πάτρας.

Η σκηνοθεσία ήταν του Ηλία Αναστασόπουλου, ενώ έπαιξαν οι Ηλιάννα Βουλδή και Σοφία Λιακοπούλου.

Ο Ζουζέπ Μαρία Μπενέτ Ζουρνέτ έγραψε το έργο το 2008 κι απέσπασε βραβείο Max καλύτερου έργου και παράστασης το 2012.

Η Ηλιάννα Βουλδή μια ιδιότροπη ηλικιωμένη γυναίκα που ζει μόνη της. Μοναδική της αγάπη κι ασχολία είναι η πολύτιμη συλλογή κόμικς την οποία διατηρεί χρόνια ολόκληρα και την προσέχει σαν τα μάτια της. Με σχεδόν εμμονική μανία θέλει να βρίσκονται όλα τα τεύχη στη σωστή σειρά και δεν επιτρέπει να τα αγγίξει κανείς άλλος. Δεν είναι όμως μόνο η συντροφιά της, είναι εκείνα τα μικροπράγματα, εκείνες οι «βλακείες» που την κρατούν ακόμα σ’ αυτή τη ζωή, όπως άλλωστε συμβαίνει και σε πολλούς από εμάς.

Η ρουτίνα της καθημερινότητάς της ανατρέπεται όταν δέχεται την απρόσμενη επίσκεψη μιας γυναίκας αρκετά μικρότερης ύστερα από επιμονή της κόρης της, προκειμένου να καθαρίζει και να φροντίζει το σπίτι της. Θεωρώντας ότι η κόρη της την προσέλαβε σκόπιμα για να την κατασκοπεύει, η συνύπαρξή τους αρχικά θα είναι πολύ δύσκολη με προσβολές και υπονοούμενα κι από τις δυο πλευρές. Σταδιακά, εκείνη θα κάνει το πρώτο βήμα προσέγγισης ξεκινώντας να αναπολεί τα νιάτα της. Λαχταρά να γυρίσει πάλι στο κοριτσάκι που ήταν παλιά, τότε που δεν έχανε ευκαιρία να διαδηλώνει με τις φεμινίστριες αφήνοντας συνθήματα στους δρόμους έτσι, μόνο και μόνο για να μπει στο μάτι των συντηρητικών.

Έκτοτε η ζωή της κατάντησε βαρετή και μονότονη, ποτέ δεν ένιωσε να έχει τον έλεγχο, να είναι αυτή η πρωταγωνίστρια. Έχει δυο παιδιά που είναι μονίμως απασχολημένα και δεν την βλέπουν σχεδόν καθόλου. Είναι μοναχική και ξεκομμένη απ’ όλους, δεν υπάρχουν ούτε φίλες ούτε γειτόνισσες για να μοιραστεί μια κουβέντα μαζί τους. Μοναδική της χαρά η βόλτα στα παλαιοπωλεία ψάχνοντας για το τελευταίο τεύχος που θα συμπληρώσει τη συλλογή της και το όνειρο για ένα ταξίδι στο Παρίσι. Δεν έχει ανάγκη από λύπηση, προβάλλει ξανά και ξανά το πόσο καλά τα καταφέρνει και πόσο δεν έχει ανάγκη από κανέναν, στην πραγματικότητα όμως τρέμει μήπως έχει την ίδια τύχη με τη μητέρα της που πέθανε από Αλτσχάιμερ κλεισμένη μέσα σε ένα ίδρυμα.

Από την άλλη πλευρά, η νεαρή κοπέλα δεν ανοίγεται εύκολα, φαίνεται σα να κρύβει κάποιο θλιβερό μυστικό. Στο δεύτερο μέρος της παράστασης οι ρόλοι αντιστρέφονται και η λογική και συγκρατημένη Σοφία Λιακοπούλου αποκαλύπτειι πόσο βαθιά τραυματισμένη είναι. Η συγκλονιστική σκηνή της αποκάλυψης για το χαμό του παιδιού της είναι η αιτία που την σημάδεψε για πάντα. Από τότε δεν μπόρεσε να ξαναδούλεψει, δεν άντεχε να ξαναπλησιάσει άντρα, βυθίστηκε σ' έναν βάλτο ατελείωτου πόνου κι εν τέλει εγκατέλειψε το σχολείο στο οποίο δίδασκε μέχρι τότε.

Τώρα που βγήκαν όλα στο φως, οι δυο τους βρίσκουν κάτι κοινό να τις ενώνει: νιώθουν άδειες, απελπισμένες, εγκαταλελειμμένες. Δεν έχουν κανένα κίνητρο για να παραμείνουν στη ζωή, το μόνο που θέλουν είναι να λυτρωθούν, να μην νιώθουν πια ούτε άγχος ούτε αγωνία. Τώρα ο λόγος πέφτει σ’ αυτές, εκείνες θα αποφασίσουν πώς θα «χορέψουν τον τελευταίο τους χορό», πώς θα κάνουν το τελευταίο τους ταξίδι.

Μελόδραμα δωματίου που "έχανε" λόγω του... ανοιχτού του χώρου και της χρήσης μικροφώνων (που δυσκόλευε το ρυθμό), καθώς δεν υπήρχε η "ατμόσφαιρα" από το εσωτερικό του υπό κατάρρευση σπιτιού, το οποίο αποπνέει την παρακμή και εγκατάλειψη, και οι δυο γυναίκες έρχονται αντιμέτωπες με το παρελθόν που εξακολουθεί να στοιχειώνει και να ορίζει το παρόν τους. Κατάφεραν πάντως να αναδείξουν ότι η καθημερινότητα είναι εξίσου αβάσταχτη με το βάρος των επιλογών και των μεγάλων προσδοκιών του ανθρώπου.

Η επόμενη παράσταση στο θέατρο της Κρήνης, έχει προγραμματιστεί για τις 23 Αυγούστου, και πάλι από το Πολιτιστικό Κέντρο των Εργαζομένων του ΟΤΕ Πάτρας.

Πρόκειται για μια συναυλία από την Μουσική Κομπανία, με τίτλο: «Μ’ ένα τραγούδι χαμογελάμε».